Taoizm starożytny i współczesny

   wersja do druku 
Powrót na stronę główną » Informacje ogólne o taoizmie » Próba definicji taoizmu » Woda i kobiecość jako symbole taoizmu 
Jeżeli chcesz otrzymywać informacje o zajęciach i szkoleniach, podaj swój email:

Woda i  kobiecość jako symbole taoizmu

Próba definicji taoizmu

Można zadać pytanie na czym polega "taoistyczność" danej działalności, albo podobne pytanie - kiedy i  w jaki sposób człowiek staje się taoistą?

W każdym z  wymienionych w  poprzednim odcinku działań taoistycznych używa się podobnego aparatu pojęciowego i  filozoficznego. Podstawowe pojęcia i  idee pochodzą przeważnie z  dzieł dwóch filozofów uważanych oficjalnie za twórców taoizmu.

Są to Laozi ze swoim dziełem "Prawdziwa Księga Drogi i  Cnoty" i  Zhuangzi, który napisał "Prawdziwą Ksiegę Południowego Kwiatu".

Moim zdaniem, oprócz kryteriów formalnych, jak przynależność do danej grupy lub wspólnoty taoistycznej, używanie taoistycznego aparatu pojęciowego, czy też uznanie samego siebie za taoistę bardzo istotny jest pewien rodzaj widzenia świata i  działania w  życiu, który nazwałbym "subtelnością".

Tę subtelność można nazwać "subtelnością wody", ponieważ cechą wody jest doskonała płynność a  równocześnie spójność i  niezatracanie swej istoty.

Jest to umiejętność pójścia do przodu i  prawie równoczesnego cofania się.

Nie oznacza niezdecydowania, wręcz przeciwnie, jest to ciągła, płynna i  nieuchronna wola kultywowania istnienia poprzez właściwe dla aktualnej sytuacji działanie.

Ciągłe płynne zmienianie kierunku i  intensywnosci naszych działań nie oznacza też fałszu, ale odzwierciedla zmienną naturę naszego życia i  zmienną naturę Wszechświata.

Opisując taoistyczny sposób myślenia nie można uniknać paradoksów.

Paradoksy stosowane w  dziełach Zhuangzi, Liezi i  Laozi nie oznaczają przewrotności, podwójnej moralności, czy niezdecydowania.

Są po prostu odbiciem skomplikowanej natury świata, która staje się prosta dopiero po przekroczeniu pewnej granicy w  naszum umysle, a  narzędziem służącym do przekroczenia tej granicy może być właśnie paradoks.

Szukając w  klasyce taoizmu rozdziału o  wodzie i  o jej zawsze ustępujacej , a  jednak zwycięskiej naturze, znalazłemw dziele Laozi "Tao Te King" ("Daodejing") inny rozdział o  podobnej wymowie.

Jest to rozdział 61, którego fragment przytoczę poniżej:

"…Kobiecość zawsze pokonuje męskość biernością;
Uniżając się w  swym spokoju;
Dlatego jeśli wielki kraj potrafi uniżyć się przed małym krajem, pokona go;
A jeśli mały kraj potrafi uniżyć się przed wielkim krajem, także go pokona;
Jeden zwycieża uniżajac się, drugi pozostając małym…"

Myślę, że w  nauczaniu Laozi nie chodzi wyłącznie o  ustępowanie, raczej o  ciągłe szukanie i  znajdowanie właściwej pozycji i  postawy wśród zmieniających się okoliczności życia.

O skromność, która jest uważną obserwacją i  braniem pod uwagę różnych, nie tylko swojego, punktów widzenia.

Idealnym nauczycielem jest tutaj woda, która ciągle spływa w  dół, ale też potrafi dokładnie napełnić kształt każdego naczynia w  którym się znajduje.

Dla taoisty woda jest symbolem właściwego działania, odpowiedniego dla sytuacji (naczynia) w  której jesteśmy.

Przystosowywanie się do kształtu naczynia to uwzględnianie innych punktów widzenia, innych optyk, innych "naczyń", czyli bytów z  których składa się nasz świat.

Mówiac o  "subtelności wody" mam na mysli nie tylko to, że woda zawsze spływa w  dół, wsiąka w  napotkane materiały i  dokładnie wypełnia każdą wolną przestrzeń, ale przede wszystkim sposób w  jaki to robi.
Woda pracuje w  sposób skromny, jej praca trudna jest do zauważenia, ale działanie wody i  jego skutki są potężne, a  przede wszystkim nieuchronne.

Wodzie, mimo jej pozornej biernosci trudno jest się przeciwstawić.

W czasie powodzi na górskiej rzece wielkie wrażenie robią masy skłębionej wody, ale z  bliska jeszcze większe wrażenie robi "taoistycznie subtelne", powolne, ale nieuchronne podciekanie wody od dołu, poprzez grunt.